3SHOEBOX HOUSE

Autori:
OFIS ARCHITECTS
Objekat:
PORODIČNA KUĆA
Lokacija:
LJUBLJANA, SLOVENIJA
Površina:
228
Fotografija:
TOMAZ GREGORIĆ

ODNOS STAROG I NOVOG, ISTORIJSKOG I SAVREMENOG, AUTORI NE POSMATRAJU KROZ ČIN ISKLJUČIVANJA, SUPROTNOSTI I LOGIČNOG RAZDVAJANJA ILI RAZJEDINJAVANJA, VEĆ U TOME PREPOZNAJU OSLOBAĐAJUĆI KREATIVNI POTENCIJAL ZA STVARANJE ARHITEKTONSKOG DELA KOJE PREDSTAVLJA VIŠEZNAČNOST U POJMOVNOM I OBLIKOVNOM SMISLU. SHOEBOX HOUSE EMITUJE SIMBOLE PROŠLOG VREMENA I KORISTI IDENTITET STAROG KAO POVOD ZA NOVE PROSTORNE INTERVENCIJE, GRADEĆI NA RUBOVIMA SPOJA STARO-NOVO STVARNOST PROMENLJIVOSTI I SAVITLJIVOSTI KOJA PRATI POTREBE SAVREMENOG ČOVEKA.

Odnos starog i novog , istorijskog i savremenog, autori ne posmatraju kroz čin isključivanja, suprotnosti i logičnog razdvajanja ili razjedinjavanja već u tome prepoznaju oslobađajući kreativni potencijal za stvaranje arhitektonskog dela koje predstavlja višeznačnost u pojmovnom i oblikovnom smislu. Shoebox House emituje simbole prošlog vremena i koristi identitet starog kao povod za nove prostorne intervencije, gradeći na rubovima spoja staro-novo stvarnost promenljivosti i savitljivosti koja prati potrebe savremenog čoveka. Vila Shoebox se nalazi u Trnovu u samom centru grada Ljubljane u Sloveniji. Reč je o renoviranju male postojeće kuće iz 1934. godine dizajnirane od strane arhitekte Emila Navinšeka, poznatog po inovacionim prostornim konceptima školskog nekoridorskog plana. Jedan od glavnih ciljeva autora bio je da nagovesti mesto koje nije statično i da otkrije ali i objasni pejzaž i sazrelost vremena koje u njega gleda , povezujući prošlost i sadašnjost na način koji predstavlja kompleksnije viđenje utilitarnosti arhitekture i koji prevazilazi probleme trajnosti sa kojima je arhitektura suočena.

Kutija kao element spoja prošlosti i sadašnjosti
Objekat je svedene forme, u svojoj osnovnoj ideji geometrijski čiste I jasne, u sledu postulata moderne arhitekture I korišćenju elementarnih kubusa – volumena pravilnih I definisanih. Sastoji se od 3 kubusa, svaki u proporciji kutije za cipele kao što je postojeći plan kuće. Kutije su složene sa smicanjem od 90 stepeni, što stvara nadvore i terase. Pokušaj međusobnog približavanja I ukrštanja dva pravca –isticanje čistih geometrijskih oblika I njihovo povezivanje sa iskustvom I vremenom, rezultirao je objektom zasnovanom na kubističkom principu razlaganja figure čija vertikalna kompozicija vodi pogled na gore I otkriva uslove za novo viđenje sopstva I okruženja. Ulica u kojoj se nalazi vila uglavnom je bila izgrađena u 60-im i 70-im godinama s tipičnom jednoporodičnom stambenom kućom napravljenom u kombinaciji bele fasade i obloga tamnog drveta.

Koncept kontinuiteta
Funkcija se integriše sa određenim estetskim kvalitetima forme, kako bi dalje čitava homogena struktura predstavljala arhitektonski izraz koji se oslanja na svoje sopstvene dimenzije, istoriju, zakone I objektivnost. Stara kuća se jednostavno renovira i čuva sve postojeće teksture i materijale. Konstrukciju čini kombinacija metalnih ramova, betonskih zidova i drvene podstrukture. Unutrašnjost postojeće kuće i novo proširenje povezani su u svim aspektima – fizičkom, stilskom, oblikovnom, duhovnom. Perforacija u postojećim zidovima čini interesantan motiv koji istovremeno sjedinjuje i deli ove prostore te ima svrhu simboličkog i stvarnog elementa koji inkorporira ideju intenzivne šupljine i međuprostornosti.

JEDAN OD GLAVNIH CILJEVA AUTORA BIO JE DA NAGOVESTI MESTO KOJE NIJE STATIČNO I DA OTKRIJE ALI I OBJASNI PEJZAŽ I SAZRELOST VREMENA KOJE U NJEGA GLEDA , POVEZUJUĆI PROŠLOST I SADAŠNJOST NA NAČIN KOJI PREDSTAVLJA KOMPLEKSNIJE VIĐENJE UTILITARNOSTI ARHITEKTURE I KOJI PREVAZILAZI PROBLEME TRAJNOSTI SA KOJIMA JE ARHITEKTURA SUOČENA.

Pokrenuti prostori
Enterijer objekta projektovan je kao prostor šupljine koja definiše čist status forme u kome eksponirana plastika sopstvenim identitetom I karakterom skulpture menja postojeće oblike, transformiše ih, dodaje I oduzima. Inspirisani od strane Adolfa Losa , autori od elemenata enterijera oblikuju podignute podijume, niše, plakare, male prostore za sedenje, gradeći tako  “strukturu unutar strukture” I kutak za svakog ukućanina i koristeći pritom svaki cm prostora. Jasnoća izražavanja unutrašnjeg prostora, čiste prave linije i dominacija čvrstog kubičnog stila doprinose trijumfu estetike i reflektuju ideju spoljašnje arhitekture- jednostavnost, funkcionalnost i iskrenost. // ekVESNA RAVIĆ- Više u EKO KUĆI No26

Srce kuće – presek svih volumena i spoj starog i novog dela jeste stepenište